علامت تجاری همواره به عنوان یکی از شاخه­های مهم حقوق مالکیت فکری مورد توجه بوده است. حمایت از یک نشان به عنوان علامت تجاری مستلزم برخورداری نشان مورد نظر از شرایط ماهوی و شکلی خاص است و در این میان «تمایزبخشی» به عنوان مهم­ترین شرط ماهوی حمایت از علامت تجاری شناخته می­شود. تمایزبخش بودن علامت به این معناست که علامت مورد نظر باید بتواند به مثابۀ شناسۀ منبع عمل کند و کالاها یا خدمات تحت پوشش خود را به مصرف‌کنندگان بشناساند. تمایزبخشی اقسام گوناگونی دارد. در تمایزبخشی ذاتی علامت تجاری از همان ابتدای ورود به بازار تمایزبخش محسوب می‌شود و مورد حمایت قرار می­گیرد. در مقابل در تمایزبخشی اکتسابی، نشان ابتدا تمایزبخش تلقی نمی­شود و در گذر زمان با کسب تمایزبخشی قابلیت ثبت و حمایت پیدا می­کند. با این حال پرسش مهم در این خصوص این است که احراز تمایزبخشی یک علامت بر مبنای چه ضوابطی صورت می‌گیرد و بر اساس چه معیارهایی می­توان تشخیص داد که یک علامت تجاری تمایزبخش است؟ مقالۀ حاضر در نهایت نتیجه می­گیرد که بر خلاف نظام‌های حقوقی پیشرو که در رابطه با تمایزبخشی معیارهای دقیقی تعیین نموده­اند نظام حقوقی ایران در این خصوص دچار خلاء می­باشد که پیش­بینی اقسام تمایزبخشی و معیارهای احراز آن در قانون مربوطه موجب رفع این نقصیه خواهد شد.