در نظام حقوق ورزشی کنونی، تکامل و رشد و توسعه مقررات ورزشی با ماهیت و کارکرد خاص و برخوردار از ضمانت اجرای مؤثر با رویکرد ظرفیت خودتنظیمی نظم حقوق ورزشی، محسوس و مبرهن است. از این منظر توسعه و پیشرفت سازمان‌های ورزشی جهان، فدراسیون جهانی فوتبال(نهاد فیفا)، فدراسیون‌های ورزشی، باشگاه‌های ورزشی و حتی بازیکنان، نتیجه اصیل دکترین، نظریات و یافته‌های حوزۀ «حقوق تطبیقی» هست. بنابراین می‌توان استنتاج نمود که در حقوق داخلی(ملی) هم‌آهنگ‌سازی حقوق ورزشی کشورها از مسیر و مجرای طرح نظریات و اندیشه‌‌هایی مانند: «ترک پارادئزای فوتبال»، «دکترین محدودیت معامله در ورزش»، «مالکیت شخص ثالث در ورزش فوتبال»، «حق آموزش در فوتبال»، «قانون پله»، «قانون بوسمن»، مقررات «فیرپلی مالی» و اصولی مانند «اصل فرصت‌های برابر» در زمینه حقوق قراردادها و حل و فصل اختلافات و دعاوی تخصصی ورزشی در حقیقت، مرهون و حاصل «حقوق تطبیقی» است. هم‌آهنگ‌سازی مطالعات حقوقی نوین در حوزۀ ظرفیت خودتنظیمی نظم حقوق ورزشی منجر به تولد واقع‌گرایی ورزشی برای وضع و درک و اعمال مؤثر مقررات حوزۀ ورزش می‌شود. رویکرد این مقاله در مطالعه(بررسی) و پژوهش به نحو تحلیلی‌تطبیقی است.